Wednesday, October 19, 2011

நல்ல பெயரை வாங்க வேண்டும்!

இந்த உலகில் நாகரீகம் தோன்றிய காலம் முதல் மனிதனுக்கு பிடித்தமான பொருட்களில் இடம் பெறுவது அவனுடைய பெயர்தான். ஒருவருக்கு பெயரை விட மிகவும் பிடித்தமான பொருள் ஒன்று இருக்க முடியாது. நாம் புதிய பேனா வாங்கும் பொழுது கிறுக்கி பார்ப்பது பெயரைத்தான். பழங்கால மண்டபங்கள், கோயில்கள், கற்பாறைகள், உத்தரங்கள், மரங்கள் என்று எங்கே பார்த்தாலும் யாரோ ஒருவர் தன்னுடைய பெயரை செதுக்கி வைத்திருப்பார். அந்த அளவிற்கு வசீகரமும் ஈடுபாடும் உடையது பெயர். ஒருவரின் பெயரை சரியாக உச்சரிக்க விட்டாலோ, தவறாக எழுதினாலோ நாம் ஒவ்வொருவரும் மிகுந்த வருத்தம் கொள்கிறோம். நம்முடைய முதல் எழுத்தை தவறி எழுதிவிட்டால் கூட நமக்கு ஆத்திரம் வருகிறது. நம்மை விட வயதிலோ, அனுபவத்திலோ, ஆற்றலிலோ, பதவியிலோ, பொருளாதாரத்திலோ எளியவர்கள் நம்முடைய பெயரை சொல்லி அழைத்தால் கூட நாம் அதை அவமரியாதையாக கொள்கிறோம். நம் பெயரை காலங்காலத்துக்கும் நிலை நிறுத்த நம் குடும்பத்தில் பிறக்கும் ஆண் வாரிசுகள் கூட பெயரன் என்றே அழைக்கப்படுகிறார்கள். இந்த அளவிற்கு நம்முடைய வாழ்வுடன் பின்னி பிணைந்தது நம்முடைய பெயர்.  அந்த பெயரை நாம் எப்படி கையாள்கிறோம் எப்படி அவை இருக்க வேண்டும் என்பது பற்றிய ஒரு அலசல். 

பொதுவாக தமிழர் மரபாவது பெயரை குறிப்பிடும் பொழுது சொந்த ஊரையும்  சேர்த்து கூறுவதுதான். சீத்தலை சாத்தனார், மோசி கீரனார், இளையான்குடி மாறனார், சேரமான் இரும்பொறை என்று பல பெயர்களை குறிப்பிடலாம். அதன் பின்னர் ஊருடன் தந்தையின் பெயரையும் சேர்த்து இன்னார் மகன் இன்னார் என்று அடையாளம் காணப்பட்டன. அதன் பின்னர் குடும்ப பெயர் என்று குறிப்பிடப்பட்டு இன்றைய ஜாதிகளையும் சேர்த்து குறிப்பிட்டார்கள். இப்படி பலவேறு மாற்றங்களை கண்ட பெயர்கள் இன்று பெயருக்கு பின்னர் தந்தையாரின் முதல் எழுத்தை மட்டும் சுமந்து வரும் அளவிற்கு சுருங்கி விட்டது. இந்த பெயர் கூட இன்று படும் பாட்டை பார்த்தால் கண்ணீர்தான் வருகிறது. 

நம் தமிழ்நாட்டில் முதல் பெயர், இடைப்பெயர், கடைசிப்பெயர் என்று எதுவும் இல்லை. J. ஜெயலலிதா அல்லது ஜெயலலிதா J, என்று மட்டுமே குறிப்பிடுவார்கள். இதில் முதல் இடை கடை என்று கோடிட்டு காட்ட மாட்டார்கள். ஆனால் அதையும் வடநாட்டவரோ அல்லது முதல் பெயர் கடைசி பெயர் என்று குறிப்பிடும் வகையை சார்ந்தவரோ எப்படியெல்லாம் கொள்கிறார்கள் பாருங்கள். R. அன்புமணி (அதாவது ராமதாஸ் மகன் அன்புமணி) என்கிற பெயரை வடநாட்டவர்கள் கொன்று போட்டார்கள். நமக்கு ராமதாஸ் வேறு அன்புமணி வேறு என்று தெரியும். ஆனால் அவர்களோ அன்புமணி ராமதாஸ் என்று அன்புமணியின் பெயரை விரித்து, காலப்போக்கில் அதையே A. ராமதாஸ் என்று அழைத்தார்கள். மத்திய அமைச்சர் திரு. ராமதாஸ் என்று சொல்லிக்கொண்டார்கள். நமக்கு ஒரே குழப்பம். ராமதாஸ் கட்சி தலைவர்தானே. அவர் மகன் அன்புமணிதானே மத்திய அமைச்சர். இவர்கள் என்ன ராமதாசை மத்திய அமைச்சர் என்று சொல்கிறார்கள் என்று சில காலம் குழம்பி கொண்டிருந்தோம். ஆனால் முன்னாள் ஜனாதிபதி R. வெங்கடராமனை, ராமசாமி வெங்கடராமன் என்றே சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். இப்படி தந்தையாரின் பெயர் முன்னாள் போடா வேண்டுமா பின்னால் போடவேண்டுமா என்று அவர்களுக்கும் புரியவில்லை, அதை வேடிக்கை பார்த்த நமக்கும் தட்டி கேட்க துணிவும் இல்லை. மாறனின் மகன் தயாநிதியை நாம் M. தயாநிதி என்று மட்டுமே சொல்லுவோம். அவர்களோ தயாநிதி மாறன் என்று சொல்லுகிறார்கள். அவரை அழைக்கும் பொழுது திரு. மாறன் என்கிறார்கள். திரு. தயாநிதி என்றுதானே சொல்ல வேண்டும். திரு. மாறன் என்றால் அவரது தந்தை அல்லவா வருவார்? இப்படிப்பட்ட குழப்பங்களுக்கு காரணம் அவர்கள் நம்முடைய பெயர்களையும் முதல் இடை கடை என்று பிரித்து எழுதி கூப்பிடுவதால்தான். அவர்களுக்கு சச்சின் ரமேஷ் டெண்டுல்கர் என்பதை S. R. டெண்டுல்கர் என்று எழுதி பழக்கம். சச்சின் என்று அழைத்து பழக்கம். இப்படிப்பட்ட பெயர்களுடன் நம்முடைய பெயரையும் ஒப்புமை படுத்தி நம்மையும் பாடாய் படுத்துகிறார்கள்.

ஆகவே தமிழர்கள் பெயரை தனிரகமாக கொண்டு நாம் எப்படி வழங்குகிறோமோ அப்படியே பிறமக்களும் அழைக்கும்படி நாம் பார்த்துக்கொள்ளவேண்டும். அவர்கள் முதல் பெயர் கடைசி பெயர் என்று பிரித்து எழுத சொன்னால் முதலில் நம்முடைய பெயரையும் கடைசியில் தந்தையார் (அல்லது தாயார்) பெயரையும் இடையில் இருந்தால் ஊர் பெயரையும் சேர்த்து சொல்வதே சரியாக இருக்கும். M. G. R. என்றே பிரபலமான திரு. மருதூர் கோபாலன் ராமச்சந்திரனை, ராமச்சந்திரன் மருதூர் கோபாலன் என்று எப்படி எழுத முடியும். அப்படி எழுதிய பெயரை R. M. கோபாலன் என்று வேற்று நாட்டவர் அழைப்பார்களே! இப்படியேதான் அவருடைய தனித்தன்மை காணமல் போய்விடுமே. ஆகவே நாம் எப்படி எழுதுகிறோமோ அப்படியே வழங்க வேண்டும். நம்முடைய பெயரை விட்டுக்கொடுக்கும் பேச்சுக்கே இடம் கூடாது. உங்கள் உருவத்தையும் குணத்தையும் அல்லவா அது தாங்கி செல்கிறது. அதை ஏனோ தானோ என்று கையாள எப்படி மனம் வரும்?  
   

Thursday, October 6, 2011

யார் காரணம்!

உள்ளாட்சி தேர்தல்(17 & 19 அக்டோபர் 2011) பிரச்சாரம் சூடு பிடிக்க தொடங்கிவிட்டது. மூலாமூலைக்கு சென்று வேட்பாளர்கள் அது செய்வேன் இது செய்வேன் என்று சொல்லி வாக்கு சேகரித்து வருகிறார்கள். கட்சி சார்பு வேட்பாளர்களுக்காக அக்கட்சியின் தலைவர்களும் உலா வருகிறார்கள். இந்த பிரச்சாரத்தில் அந்தந்த பகுதியின் தேவைகளை கருத்தில் கொண்டு அந்த பகுதி பிரச்சனைகளை முன்னிறுத்தி பிரச்சாரம் செய்வதுதான் வாடிக்கை. ஆனால் திரு. வைகோவும் திரு. ஸ்டாலினும் ஏதோ தமிழக சட்ட மன்ற தேர்தல் நடப்பது போல பிரச்சாரம் செய்து வருகிறார்கள். அவர்கள் ஜெயலலிதா ஆட்சிக்கு விடை கொடுக்க வேண்டும் என்று மக்களை கேட்டு வருகிறார்கள். உள்ளாட்சி தேர்தலில் ஆளும் கட்சி படுதோல்வியை சந்தித்தாலும் ஜெயலலிதாவின் ஆட்சிக்கு எந்த பாதிப்பும் இல்லை. இவர்கள் உள்ளூர் பிரச்சனைகளை பேசினால் பயனுள்ளதாக இருக்கும். 

எப்படி பேசுவார்கள்? இத்தனை நாட்கள் உள்ளாட்சி முழுவதும் இவர்கள் கட்டுப்பாட்டில்தானே இருந்தது. இவர்களின் கட்சியினர் கொள்ளையடித்து உள்ளாட்சியை போண்டியாக்கி வைத்து விட்டார்களே! அதை சொல்லியா பிரச்சாரம் செய்ய முடியும்? கால்நடையாகவோ, சைக்கிளிலோ சென்றவநேல்லாம் கவுன்சிலராகி இன்று சுமோ, போலேரோ போன்ற வாகனங்களில் உலா வருவது வாக்களிக்கும் மக்களின் கண்களை உறுத்தாமல் இல்லை.  இவர்கள் பிரச்சாரத்தை நம்பி மோசம் போகக்கூடிய நிலையில் மக்கள் இல்லை. 

இதில் மேலும் ஒரு வேடிக்கை, திரு.வைகோ கூறியதுதான். "ஜெயலலிதா ஆட்சியில் ஒரு மாதம் பள்ளிக்கூடமே திறக்கவில்லை. இரண்டு மாதங்கள் புத்தகங்கள் வழங்கவில்லை. இவர்களுக்கு பாடம் புகட்ட உள்ளாட்சி தேர்தலில் எதிர்த்து வாக்களியுங்கள்" என்று முழங்கியிருக்கிறார் இந்த சிங்கத்தமிழன். சட்ட மன்ற தேர்தலில் ஜெயலலிதா இவர்களுக்கு கூட்டணியில் பங்கு கொடுக்காத கோபம் இன்னும் இருக்கிறது போலும். இல்லையென்றால் இந்நேரம் ஜெயலலிதாவை புகழ்ந்து தள்ளியிருப்பரே! கர்ஜனைக்குரல் யாழ்பாணம் வரையிலும் எதிரொலித்திருக்குமே! சமச்சீர் கல்வியில் பள்ளித்திறப்பு, புத்தகம் வழங்களில் காலதாமதத்திற்கு ஜெயலலிதா மட்டும் காரணமா? இவர்களின் பங்கு ஒன்றுமில்லையா? அப்படி என்ன தவறை ஜெயலலிதா செய்துவிட்டார்?

அரசு பதவி ஏற்றவுடன் சமச்சீர் கல்வியை இந்தாண்டு நிறுத்தி அமைச்சரவை முடிவு செய்தது. கல்வித்திட்டத்தில் உள்ள குறைபாடுகளை களைந்து அடுத்த ஆண்டு முதல் நடைமுறை படுத்தப்படும் என்று அறிவித்தது. ஜெயலலிதாவை எதிர்ப்பதையே கொள்கையாக கொண்ட இவர்களுக்கு ஒரு வருடம் கூட பொறுக்க முடியவில்லை. நீதிமன்றத்திற்கு சென்றார்கள். நம் நாட்டில் நீதிமன்றத்திற்கு சென்றால் உடனடியாகவா முடிவு கிடைக்கும்? நீதிமன்றத்தில் முடிவு வந்தபின் மேல்முறையீட்டில் உயர்நீதி மன்றம் சென்றது அரசு. அதையும் குறை கூறினார்கள். மேல்முறையீட்டு உரிமை இருக்கும் பொழுது அதை பயன்படுத்துவது எப்படி தவறாகும். உச்சநீதிமன்றமும் சமச்சீர் கல்வியை அமல் படுத்தவேண்டும் என்று உத்தரவிட்டது. அதை உடனடியாக நடைமுறை படுத்திவிட்டது அரசு. இதில் அரசின் காலதாமதம் எதுவும் இல்லை. காலதாமதத்திற்கு காரணம் எதிர் கட்சிகள் நீதிமன்றத்திற்கு சென்றதுதான். செல்லாமல் இருந்திருந்தால் இந்த ஆண்டு காலதாமதமில்லாமல் வகுப்புகள் நடந்திருக்கும். குறைகளை களைந்து அடுத்த ஆண்டு சிறந்த கல்வி திட்டம் அமல் படுத்தப்பட்டிருக்கும். இதில் யாருக்கும் எந்த இழப்பும் ஏற்பட்டிருக்காது. 

தாங்கள் பிடித்த முயலுக்கு மூன்றே கால்கள் என்றும், தாங்கள் வைத்ததுதான் சட்டம் என்றும், தங்கள் விருப்பமே உடனடியாக நிறைவேறவேண்டும் என்று எதிர் கட்சிகள் வானத்திற்கும் மண்ணுக்கும் குதித்த குதிப்பில் பல குறைபாடுகளுடன் சமசீர்கல்வி என்ற பெயரில் தமிழக குழந்தைகளின் படிப்பு வீணாகும் திட்டம் நடை முறைக்கு வந்த விட்டது. இந்த திட்டத்தின் படி உருவாக்கப்பட்ட பாடத்திட்டத்தில் காந்தி, சாஸ்திரி ஆகியோரின் பிறந்த நாட்கள் தவறாக கொடுக்கப்பட்டுள்ள்ளன. நமக்காக தனது வாழ்நாளை தொலைத்த செக்கிழுத்த செம்மல், கப்பலோட்டிய தமிழனை 'தீவிரவாதி' என்று வருணித்துள்ளனர். பின்னே கண்ட கண்ட இடங்களில் குண்டு வைத்து அப்பாவிகளை கொள்பவர்களை எல்லாம் மனிதாபிமானத்துடன் நோக்கும் இந்த குதர்க்க கும்பல் நமக்காக பாடுபட்ட நேர்மையாளர்களை, அகிம்சாவாதிகளை தீவிரவாதிகள் என்றுதான் சொல்வார்கள். இன்னும் எத்தனையோ குற்றங்கள் அவசரகதியில் அள்ளி தெளிக்கப்பட்டுவிட்டன. 

கெடப்போவதென்னவோ   நம் வீட்டு குழந்தைகள் தானே! இவர்களின் குழந்தைகள் ஆங்கில, இந்தி பள்ளியில் படித்து முன்னுக்கு வந்த விடுவார்கள். இப்போது இந்த புண்ணியவான்கள் ஒன்றுமே நடவாதது போல மொத்த தவறுக்கும் ஜெயலலிதாதான் காரணம் என்று பேசுவது, வாயில் பல்லும் இல்லை நாக்கும் இல்லை, பாம்பும் தேளும்தான் குடியிருக்கின்றன என்பதை சொல்லாமல் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.  

Saturday, August 27, 2011

ராஜீவ் கொலையாளிகளை விடுவிக்கணுமாம்!

ஒரு குற்றம் நடந்து அது முறைப்படி இந்திய அரசியல் சட்ட விதிகளுக்குட்பட்டு, சிறப்பிற்குரிய இந்திய நீதி மன்றங்களினால் விசாரிக்கப்பட்டு தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டு, அந்த தீர்ப்பினை நாட்டின் மிக உயர்ந்த நீதி மன்றமும் உறுதி செய்துவிட்டபின்னரும், மக்களாட்சியின் அடையாளமாக குடியரசுத் தலைவருக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள பிரத்யேக அதிகாரத்தின் படி கருணை மனுவும் நிராகரிக்கப்பட்ட நிலையில் நம்ம ஊரு சட்ட மாமேதைகளும், தமிழ் பற்றாளர்கள் என காட்டிக்கொள்ளும் விளம்பரப்பிரியர்களும் ராஜீவ் கொலையாளிகள் மூவரையும் விடுவிக்க வேண்டி போராடுகிறார்கள். மரணதண்டனையே கூடாது என்று முழங்குகிறார்கள். கொலைக்குற்றத்திற்கு எதிராக மரணதண்டனை அளிப்பது கொலைக்கு கொலை என்ற வகையாம். இவர்கள் செய்யும் காமிடிக்கு அளவில்லாமல் போய்விட்டது.

ராஜீவை கொன்றவர்கள் சிறிதும் கருணையில்லாமல்தான் அந்த குற்றத்தை செய்திருக்கிறார்கள். தவிர இந்நாட்டின் முன்னாள் பிரதமரைக் கொன்று இந்நாட்டின் இறையாண்மைக்கு சவால் விட்டவர்கள். இதில் தமிழ் பற்று இனப்பற்று என்று உணர்ச்சி பூர்வமான விஷயங்களுக்கு இடமில்லை. ராஜீவை கொன்ற கூட்டத்தினர் அதற்கு முன்பு எண்ணற்ற தமிழ் தலைவர்களை கொன்றிருக்கிறார்கள். தங்கள் தலைமைக்கு சவால் விடும் அளவிற்கு இருக்கிற தீவிர மற்றும் மிதவாத தமிழ் போராளிகளை ஈவிரக்கமின்றி கொன்றவர்கள். இவர்களுக்கு கருணை காட்ட வேண்டுமாம். இங்குள்ள சாத்தான்கள் வேதம் ஓதுகிறார்கள். இதில் என்ன பெரிய தமாசு என்றால் நம்முடைய தமிழ் வித்தவர், "சோனியா காந்தி இதில் தலையிட்டு  அந்த மூவரையும் காக்க வேண்டும்" என்கிறார். எப்படி இருக்கிறது கதை. தன் மகள் சிறையில் வாடுவதையே பொறுக்காத இந்த தமிழின துரோகத்தலைவர் கணவனை இழந்து வாடும் பெண்மணி கணவனை கொன்றவர்களுக்கு இறக்கம் காட்ட வேண்டுகிறார். இவர் மீண்டும் சிலைவைத்து சிறப்பு செய்த கண்ணகிகூட கணவனை கொன்ற மன்னனை மற்றுமல்லாமல் அவன் தலை நகரையே தீக்கிரையாக்கினாள். அவளே காட்டாத இரக்கத்தை சோனியா காட்ட வேண்டுமென்பது கேட்ககூட சகிக்கவில்லையே?


ராஜீவை இந்த கொலையாளிகள் கொன்றதை தட்டிக்கேட்காத கூட்டம், அவருடைய கொலையை புகழ்ந்த கூட்டம், கொலைக்குற்றவாளிகளை புகழ்ந்து தள்ளிய கூட்டம், தமிழின துடைப்பாளி கொலைக்காரன் ராஜபக்சேவை நேரில் சந்தித்து புகழ்ந்து, கைகுலுக்கி, பரிசுப்பொருள் பெற்று வந்து, இலங்கையில் தமிழருக்கு எந்த அநியாயமும் நடைபெறவில்லை என்று அநியாயத்துக்கு பேட்டிக்கொடுத்த கூட்டம் இன்று ராஜீவ் கொலையாளிகளுக்கு மன்னிப்பு கோருவது மனித இனத்திற்கே விரோதமான செயல் என்பது ஊரறியும். 

இவர்கள் தமாசுகளை நீங்கள் நாள்தோறும் படியுங்கள், சிந்தியுங்கள் பிறகு வாய்விட்டு சிரியுங்கள். சினிமாவில் காமெடியனுக்கு சிறப்பான பாத்திரம் அளிக்க மாட்டார்கள். ஆனால் அவர்கள் இல்லையென்றால் சினிமா சிறப்பாக இருக்காது, மக்கள் கூட்டமும் வராது. அது போன்று இன்றைய அரசியலையும் நாம் ரசிப்பதற்கு இத்தகைய கோமாளிகள் தேவை. தொடர்ந்து சிரியுங்கள். 

Saturday, August 13, 2011

இந்தி படத்துக்கெதிராக போராட்டம்

"ஆரக்ஷன்" என்று ஒரு இந்தி படம் ரிலீஸ் ஆயிருக்கு. அமிதாப் பச்சன் அதுல நடிக்கிறாரு. இட ஒதுக்கீட்டுக்கு எதிரான வசனமும் காட்சியும் இடம் பெற்றிருக்கிறதா சொல்லி அதை சில மாநிலங்கள்ல தடை செஞ்சிட்டாங்க. சில இடத்துல ஆர்பாட்டம் பண்றாங்க. இட ஒதுக்கீட்டு பிரச்சனை ஒன்னும் விவாதத்திற்கப்பாற்பட்ட விஷயமில்லை. அதுவும் பேச்சு, எழுத்து சுதந்திரமுள்ள நாட்டில் யாரும் எதுவும் பேசலாம், செய்யலாம். அடுத்தவர் மனம் புண்படும்படி பேசக்கூடாது, அவ்வளவுதான். இட ஒதுக்கீட்டுக்கு ஆதரவாக நடப்பதை போல, எதிர்ப்பதும் சுதந்திரம்தான். அது போக கண்மூடித்தனமாக இட ஒதுக்கீடு தொடரவும் கூடாது அல்லவா! இதில் நியாயம் இல்லாமலில்லையே. உயர்ந்து விட்டவன் மென்மேலும் தன்னையே வளப்படுத்திக்கொள்ள கூடாது. தமது பிரிவில் உள்ள மெலிந்துபோன பிறருக்கு இடம் விட்டு ஒதுங்க வேண்டும் என்று கேட்பதில் என்ன தவறு இருக்க முடியும். இது ஒரு சாதியிலேயே பிளவை உண்டாக்கி விடும் என்பது சாதியை அடிப்படியாக வைத்து அரசியல் பிழைப்பு நடத்துபவர்களின் பயமாக இருக்கலாம். அப்படியாவது சாதி என்ற பேய் தொலையாதா என்ற எதிர்பார்ப்புத்தான் நமக்கு இருக்கிறது. சரி நியாய அநியாயங்கள் இருக்கட்டும். இங்கே நாம் சொல்லவந்த விஷயமே வேறு.

சென்னை சத்தியம் தியேட்டர் வாசலில் ஒரு கும்பல் கோஷம் போட்டிருக்கிறது. இன்னொரு கும்பல் கோவையில் ஒரு தியேட்டரில் திரையை கிழித்திருக்கிறது. இதில் என்ன வேடிக்கை என்றால், இவர்கள் யாருக்கும் இந்தி தெரியாது. இந்தி தெரிந்து படம் பார்க்க போனவன் எவனும் இட ஒதுக்கீட்டு கொள்கையில் எந்த மாற்றத்தையும் உண்டு பண்ண முடியாது. இதெல்லாம் தெரிந்தும் இவர்கள் ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணக் காரணம், கரகாட்டக்காரன் திரைப்படத்தில் செந்தில் சொல்வது போல 'எல்லாம் ஒரு விளம்பரம்' அவ்வளவே. இவர்களுக்கு தைரியமிருக்குமானால் தங்கள் தங்கள் அரசியல் மற்றும் சாதிக்கட்சி தலைவர்களை விட்டு "எங்கள் பிள்ளைகளுக்கு இட ஒதுக்கீடு வேண்டாம், நாங்கள் உயர்ந்த நிலைக்கு வந்து விட்டோம், அந்த இடத்தை எங்கள் சாதியிலேயே பின் தங்கிய நிலையில் உள்ளவர்களின் பிள்ளைகளுக்கு கொடுக்கிறோம்"  என்று அறிக்கை விட வேண்டியதுதானே. 

ஜனநாயகத்தின் (உளுத்துப்போன) நான்காவது தூண்

சன் டி.வி. யில் வாரநாட்களில் காலை எட்டு மணிக்கு "வாங்க பேசலாம்" என்கிற நிகழ்ச்சி ஒளிபரப்பாகிறது. பட்டிமன்ற புகழ் ராஜாவும், பாரதி பாஸ்கரும் ஏதோ ஒரு விஷயத்தை பற்றி பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள். சில நாட்களில் நன்றாக இருக்கும். சில நாட்களில் மிகவும் போரடிக்கும். ஆனால் மொத்தத்தில் தகவல்கள் தரும்படி இருக்கும். இப்படித்தான் 08/07/2011 அன்று இப்போதெல்லாம் யாரும் பத்திரிக்கைகளை அவ்வளவாக விரும்பி படிப்பதில்லை என்றும், குழந்தைகளிடம் இந்த பழக்கத்தை நாம் வளர்க்க வேண்டும் என்றும் இதனால் விழிப்புணர்வு வளர்ந்து ஜனநாயகம் காக்கப்படும் என்று பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். இதை கேட்டதும் சிரிப்புத்தான் வந்தது. இவர்கள் இந்தியாவில் இல்லாமல் வேற்றுலகில் எங்காவது வாழ்கிறார்களா என்கிற சந்தேகம் வந்தது. ஏனென்றால் இன்றைய பத்திரிக்கைகள் நடந்துகொள்ளும் போக்கை பார்த்தால் இன்னும் எப்படி ஜனநாயகம் உயிரோடு இருக்கிறது என்கிற வியப்புத்தான் மேலிடுகிறது. 

பத்திரிகை உலகத்தைத்தான் ஜனநாயகத்தின் நான்காவது தூண் என்று சொல்லுவார்கள். ஆட்சியாளர்கள் செய்யும் தவறுகளை கவனமாக பார்த்து மக்களிடம் கொண்டுபோய் சேர்ப்பதோடு ஜனநாயக விளக்கு அணைந்து விடாமல் பார்த்துக்கொள்ளும் மிகப்பெரிய பணி பத்திரிக்கைக்கு உண்டு என்பதால்தான் அவ்வாறு கூறுகிறார்கள். அப்படியொன்றும் நம்ம ஊரு பத்திரிக்கைகள் ஜனநாயகத்தை பாதுகாப்பதாக தெரியவில்லை. சொல்லப்போனால் அதை கொள்ள நினைக்கும் பாதகர்களுக்கு துணைபோகவே செய்கின்றன.

விஜயகாந்த் நடித்த வாஞ்சிநாதன் என்றொரு திரைப்படம். அதில் வில்லனாக வரும் பிரகாஷ் ராஜ் ஒரு பத்திரிகை உரிமையாளர். அரசியல்வாதிகள் அனைவரையும் ஆட்டிப்படைக்கிறார். என்னுடைய பத்திரிக்கையை படித்துத்தான் மக்கள் நிலவரத்தை தெரிந்து கொள்ளவேண்டும். அத்தகைய நிலவரத்தைத்தான் நான் உருவாக்க வேண்டும் என்று கொக்கரிப்பார். மாற்று பத்திரிக்கைகளின் குரல்வளையை தமது அரசியல் செல்வாக்கை பயன்படுத்தி நெரிப்பார். இன்று இந்தியாவில் ஏறத்தாழ பத்திரிக்கைகள் இப்படித்தான் செயல் படுகின்றன.

பரபரப்புக்கு எதையாவது எழுதி தள்ளுவது. அதில் உண்மை இருக்கிறதா என்று உணர்வதில்லை. படிக்கும் தலைமுறை எக்கேடுகேட்டாவது போகட்டும் என்று ஆபாசம், வன்முறை, சினிமா கிசு கிசு அநாகரீக அரசியல் செய்திகள் என்று சகட்டு மேனிக்கு எழுதுகிறார்கள். பத்திரிகை தர்மம் என்று எதுவும் கிடையாது. ஆட்சியாளர்களுக்கு அடிமைப்பட்டு அவர்கள் சொல்லுவதை எழுதுவது. ஆட்சியின் அவலங்களை மக்களிடம் கொண்டு சேர்க்காதது, அவர்கள் கொடுக்கும் விளம்பரங்களின் வருமானத்திற்காகவும், அண்டி பிழைத்து காரியம் செய்து கொள்வதற்காகவும் உண்மைக்கு புறம்பான செய்திகளை எழுதுகின்றன இன்றைய பத்திரிக்கை உலகம். கருணாநிதி ஆட்சியில் இருந்த பொது இவர்கள் என்றாவது உண்மையை எழுதியிருக்கிறார்கள? வடநாட்டு மீடியாக்கள் செயல்பட்ட அளவிற்கு கூட இவர்கள் 2G விவகாரத்தை பிரசுரிக்கவில்லை. கருணாநிதி ஆட்சிக்கு திரும்ப வரமாட்டார் என்று அவரே நினைத்திருந்த நேரத்தில் கூட இவர்கள் மீண்டும் தி.மு.க. ஆட்சிதான் என்று போலியான கருத்துக்கணிப்பு வெளியிட்டார்கள். இன்றைக்கு தமிழகம் முழுவதும் சுமார் 2400 க்கும் மேற்பட்ட நிலா அபகரிப்பு வழக்குகள் பதிவாகியுள்ளன. இவற்றில் சில போலியாக இருக்கலாம், சில வஞ்சம் தீர்க்க பதிவானவையாக இருக்கலாம். ஆனால் பெரும்பான்மை வழக்குகள் உண்மையாக இருக்கலாம். இத்தகைய உண்மையை அன்றைய ஆட்சியின்போது பத்திரிகை உலகம் கண்டும் காணாமல் இருந்தது. 

இன்று நாட்டை பல பிரச்சனைகள் வாட்டி வதைக்கின்றன. விவசாய நிலபரப்பு குறைதல், விவசாயத்துக்கு தேவைப்படும் நீர், உரம், விதை பற்றாக்குறை, மின் உற்பத்தி பாதிப்பு, பலவித நோய்கள் தொற்றுதல், மேல்தட்டு முதல் அடித்தட்டு வரை கேன்சர் போல பரவிக்கிடக்கும் ஊழல் என்று எதையாவது இவர்கள் எழுதுகிறார்களா என்றால் இல்லை. மாறாக நடிகர் நடிகையர், அரசியல்வாதிகளின் பேட்டியை கட்டம் கட்டி பிரசுரித்து இளம் தலைமுறையை கேடுப்பதிலேயே குறியாக இருக்கிறார்கள். ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணன் தலைமையில் ஒரு எழுச்சி எமர்ஜென்சிக்கு எதிராக எழுந்த போது தினமணி, இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் போன்ற பத்திரிக்கைகள் ஆற்றிய தொண்டு அளவிட முடியாதது. அப்படிப்பட்ட பணிகளை இன்று எந்த பத்திரிக்கைகள் செய்கின்றன. இன்றைய பத்திரிக்கைகள் காங்கிரஸ், பி.ஜே.பி. கம்யுனிஸ்ட் என்று பிளவு பட்டு நிற்கின்றன. ஆனால் நாட்டின் நன்மைக்காக யாரும் அதன் பக்கம் யாரும் நிற்பதாக தெரியவில்லை.

நிலைமை இவ்வாறு இருக்க, திரு.ராஜாவும் திருமதி.பாரதியும் பத்திரிகை படிக்கும் வழக்கத்தை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று முழங்கிக்கொண்டிருந்தது கேட்க பரிதாபமாக இருந்தது.