Saturday, August 13, 2011

ஜனநாயகத்தின் (உளுத்துப்போன) நான்காவது தூண்

சன் டி.வி. யில் வாரநாட்களில் காலை எட்டு மணிக்கு "வாங்க பேசலாம்" என்கிற நிகழ்ச்சி ஒளிபரப்பாகிறது. பட்டிமன்ற புகழ் ராஜாவும், பாரதி பாஸ்கரும் ஏதோ ஒரு விஷயத்தை பற்றி பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள். சில நாட்களில் நன்றாக இருக்கும். சில நாட்களில் மிகவும் போரடிக்கும். ஆனால் மொத்தத்தில் தகவல்கள் தரும்படி இருக்கும். இப்படித்தான் 08/07/2011 அன்று இப்போதெல்லாம் யாரும் பத்திரிக்கைகளை அவ்வளவாக விரும்பி படிப்பதில்லை என்றும், குழந்தைகளிடம் இந்த பழக்கத்தை நாம் வளர்க்க வேண்டும் என்றும் இதனால் விழிப்புணர்வு வளர்ந்து ஜனநாயகம் காக்கப்படும் என்று பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். இதை கேட்டதும் சிரிப்புத்தான் வந்தது. இவர்கள் இந்தியாவில் இல்லாமல் வேற்றுலகில் எங்காவது வாழ்கிறார்களா என்கிற சந்தேகம் வந்தது. ஏனென்றால் இன்றைய பத்திரிக்கைகள் நடந்துகொள்ளும் போக்கை பார்த்தால் இன்னும் எப்படி ஜனநாயகம் உயிரோடு இருக்கிறது என்கிற வியப்புத்தான் மேலிடுகிறது. 

பத்திரிகை உலகத்தைத்தான் ஜனநாயகத்தின் நான்காவது தூண் என்று சொல்லுவார்கள். ஆட்சியாளர்கள் செய்யும் தவறுகளை கவனமாக பார்த்து மக்களிடம் கொண்டுபோய் சேர்ப்பதோடு ஜனநாயக விளக்கு அணைந்து விடாமல் பார்த்துக்கொள்ளும் மிகப்பெரிய பணி பத்திரிக்கைக்கு உண்டு என்பதால்தான் அவ்வாறு கூறுகிறார்கள். அப்படியொன்றும் நம்ம ஊரு பத்திரிக்கைகள் ஜனநாயகத்தை பாதுகாப்பதாக தெரியவில்லை. சொல்லப்போனால் அதை கொள்ள நினைக்கும் பாதகர்களுக்கு துணைபோகவே செய்கின்றன.

விஜயகாந்த் நடித்த வாஞ்சிநாதன் என்றொரு திரைப்படம். அதில் வில்லனாக வரும் பிரகாஷ் ராஜ் ஒரு பத்திரிகை உரிமையாளர். அரசியல்வாதிகள் அனைவரையும் ஆட்டிப்படைக்கிறார். என்னுடைய பத்திரிக்கையை படித்துத்தான் மக்கள் நிலவரத்தை தெரிந்து கொள்ளவேண்டும். அத்தகைய நிலவரத்தைத்தான் நான் உருவாக்க வேண்டும் என்று கொக்கரிப்பார். மாற்று பத்திரிக்கைகளின் குரல்வளையை தமது அரசியல் செல்வாக்கை பயன்படுத்தி நெரிப்பார். இன்று இந்தியாவில் ஏறத்தாழ பத்திரிக்கைகள் இப்படித்தான் செயல் படுகின்றன.

பரபரப்புக்கு எதையாவது எழுதி தள்ளுவது. அதில் உண்மை இருக்கிறதா என்று உணர்வதில்லை. படிக்கும் தலைமுறை எக்கேடுகேட்டாவது போகட்டும் என்று ஆபாசம், வன்முறை, சினிமா கிசு கிசு அநாகரீக அரசியல் செய்திகள் என்று சகட்டு மேனிக்கு எழுதுகிறார்கள். பத்திரிகை தர்மம் என்று எதுவும் கிடையாது. ஆட்சியாளர்களுக்கு அடிமைப்பட்டு அவர்கள் சொல்லுவதை எழுதுவது. ஆட்சியின் அவலங்களை மக்களிடம் கொண்டு சேர்க்காதது, அவர்கள் கொடுக்கும் விளம்பரங்களின் வருமானத்திற்காகவும், அண்டி பிழைத்து காரியம் செய்து கொள்வதற்காகவும் உண்மைக்கு புறம்பான செய்திகளை எழுதுகின்றன இன்றைய பத்திரிக்கை உலகம். கருணாநிதி ஆட்சியில் இருந்த பொது இவர்கள் என்றாவது உண்மையை எழுதியிருக்கிறார்கள? வடநாட்டு மீடியாக்கள் செயல்பட்ட அளவிற்கு கூட இவர்கள் 2G விவகாரத்தை பிரசுரிக்கவில்லை. கருணாநிதி ஆட்சிக்கு திரும்ப வரமாட்டார் என்று அவரே நினைத்திருந்த நேரத்தில் கூட இவர்கள் மீண்டும் தி.மு.க. ஆட்சிதான் என்று போலியான கருத்துக்கணிப்பு வெளியிட்டார்கள். இன்றைக்கு தமிழகம் முழுவதும் சுமார் 2400 க்கும் மேற்பட்ட நிலா அபகரிப்பு வழக்குகள் பதிவாகியுள்ளன. இவற்றில் சில போலியாக இருக்கலாம், சில வஞ்சம் தீர்க்க பதிவானவையாக இருக்கலாம். ஆனால் பெரும்பான்மை வழக்குகள் உண்மையாக இருக்கலாம். இத்தகைய உண்மையை அன்றைய ஆட்சியின்போது பத்திரிகை உலகம் கண்டும் காணாமல் இருந்தது. 

இன்று நாட்டை பல பிரச்சனைகள் வாட்டி வதைக்கின்றன. விவசாய நிலபரப்பு குறைதல், விவசாயத்துக்கு தேவைப்படும் நீர், உரம், விதை பற்றாக்குறை, மின் உற்பத்தி பாதிப்பு, பலவித நோய்கள் தொற்றுதல், மேல்தட்டு முதல் அடித்தட்டு வரை கேன்சர் போல பரவிக்கிடக்கும் ஊழல் என்று எதையாவது இவர்கள் எழுதுகிறார்களா என்றால் இல்லை. மாறாக நடிகர் நடிகையர், அரசியல்வாதிகளின் பேட்டியை கட்டம் கட்டி பிரசுரித்து இளம் தலைமுறையை கேடுப்பதிலேயே குறியாக இருக்கிறார்கள். ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணன் தலைமையில் ஒரு எழுச்சி எமர்ஜென்சிக்கு எதிராக எழுந்த போது தினமணி, இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் போன்ற பத்திரிக்கைகள் ஆற்றிய தொண்டு அளவிட முடியாதது. அப்படிப்பட்ட பணிகளை இன்று எந்த பத்திரிக்கைகள் செய்கின்றன. இன்றைய பத்திரிக்கைகள் காங்கிரஸ், பி.ஜே.பி. கம்யுனிஸ்ட் என்று பிளவு பட்டு நிற்கின்றன. ஆனால் நாட்டின் நன்மைக்காக யாரும் அதன் பக்கம் யாரும் நிற்பதாக தெரியவில்லை.

நிலைமை இவ்வாறு இருக்க, திரு.ராஜாவும் திருமதி.பாரதியும் பத்திரிகை படிக்கும் வழக்கத்தை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று முழங்கிக்கொண்டிருந்தது கேட்க பரிதாபமாக இருந்தது.

Friday, August 5, 2011

வசதியான வார்த்தைகள் (Sub-judice)

 இந்த அரசியல் கட்சி தலைவர்கள் பொதுவாக பயன் படுத்தும் வார்த்தை 'வழக்கு நீதி மன்றத்திலிருக்கிறது. அது பற்றி கருத்தை தெரிவிக்க இயலாது' என்பதாகும். அனால் இவர்களுக்கு வேண்டும்பொழுது என்னெவெல்லாமோ கருத்து தெரிவிப்பார்கள். உதாரணத்துக்கு சிலவற்றை பாருங்கள். இதில் யாருக்கும் வெட்கமில்லை. 

1. ஜெயலலிதா, சமீபத்தில் புதுதில்லியில் உள்துறை அமைச்சர் சிதம்பரத்தின் தேர்தல் வெற்றி குறித்து பெட்டி அளித்திருந்தார். அதற்கு கருத்து தெரிவித்த சிதம்பரம், விஷயம் நீதி மன்றத்திலிருப்பதாக கூறி நழுவிக்கொண்டுவிட்டார். 

2. தானைத்தலைவரும் அவர்கள் கூட்டமும் அவ்வப்பொழுது பொன்மொழிகளை உதிர்ப்பார்கள். 2G வழக்கு சம்பந்தமாக யாராவது ஏதாவது கேட்டால் வழக்கு நீதி மன்றத்திலிருக்கிறது என்று கூறி தப்பித்துக்கொள்ளும் இவர்கள், ஜெயலலிதா மீதான பெங்களூரு நீதி மன்ற வழக்கை பற்றி மட்டும் ஏகத்தும் பெட்டி தருவார்கள். வழக்கு சம்பந்தப்பட்டவர் வாய்தா வாங்குவது என்பது நம் நாட்டில் ஆண்டாண்டு காலம் நடந்து வரும் சடங்கு. வாய்தா கேட்பது கட்சிக்காரர்களின் உரிமை அதை வழங்குவதும் மறுப்பதும் நீதி மன்றத்தின் உரிமை. இதை குறை சொல்ல இவர்களுக்கு என்ன தகுதி இருக்கிறது. அப்போது மட்டும் இவர்கள் வழக்கு நீதி மன்றத்திலிருக்கிறது என்று கூறுவதில்லை. 

3. சமச்சீர் கல்வி என்று அரைகுறை திட்டத்தை அறிமுக படுத்தி தமிழக மாணவர்களின் எதிர் காலத்தை சூறையாடிய இவர்கள் நேற்று (04/08/2011) நாடாளுமன்றத்தில் கூச்சலிட்டிருக்கிறார்கள். உச்ச நீதி மன்றத்தில் வழக்கு நிலுவையிலிருக்கும்போது நாடாளு மன்றத்தில் எழுப்புவது தவறு என்று இவர்களுக்கு தெரியாதா. அப்போது வழக்கு நீதி மன்றத்திலிருக்கிறது என்று விட்டு செல்ல வேண்டியதுதானே?

Thursday, August 4, 2011

சுயமரியாதையுள்ள ஆடு மாடுகள்

எதிர்க்காலத்தை பற்றி சிந்திப்பவன்தான் தலைவனாகிறான். மற்றைய எல்லாரும் வெறும் வார்த்தை ஜாலங்களால் மக்களை ஏமாற்றும் நய வஞ்சகர்களாகிறார்கள். அவர்கள் தாங்கள் சார்ந்த சமுதாயத்திலும் அக்கறை கொள்வதில்லை. தங்கள் இனத்தின் மீதும் அக்கறை கொள்வதில்லை. அப்படித்தான் இருக்கிறது ஸ்டாலினின் சமீபத்திய பேச்சு. 

ஜெயலலிதா மக்களை ஆடு மாடு மேய்க்க சொல்கிறார். படிப்பு வேண்டாம் என்று முடிவு செய்து விட்டார், என்று சகட்டு மேனிக்கு புழுதி வாரி இறைத்திருக்கிறார். மக்களுக்கு படிப்பு மிகவும் அவசியம். ஆனால் அந்த கல்வி அவர்களின் அறியாமையை போக்கி சொந்த காலில் தன்மானத்துடன் நிற்க செய்ய வேண்டும். இன்றைய கல்வி அவ்வாறு செய்கிறதா என்று நாம் ஒவ்வொருவரும் பரிசோதனை செய்து பார்க்க வேண்டும். வெறும் ஏட்டுக்கல்வி, அதுவும் அடுத்தவனிடம் கைகட்டி சேவகம் செய்ய ஒரு படிக்கல்லாக மட்டுமே தோற்றமளிக்கிறது. மற்றபடி மக்கள் அறியாமை கடலில் மூழ்கி சுயநல தலைவர்களுக்கு கூஜா தூக்கியபடிதான் இருக்கிறார்கள். கல்வியின் பணி இக்காலத்தில் இதோடு முடிகிறது. நம் படிப்பிற்கும் நம் வேலை மற்றும் பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்கும் எந்த ஒரு சம்பந்தமும் இல்லை. ஆனால் நம் தரித்திரம் கல்வியையும் வேலைவாய்ப்பையும் பொருளாதார அளவு கொலையும் ஒன்றாகவே ஆக்கிவிட்டிருக்கிறோம். 

நம்முடைய பொருளாதாரத்தை கல்வி உயர்த்துவதை காட்டிலும் கல்வி சம்பந்தமில்லாத துறைகள்தான் சிறப்பாக உயர்த்த முடியும். ஆடு மாடு பராமரிப்பு, விவசாயம், பட்டு வளர்ப்பு, தேயிலை, காபி தோட்டங்கள், பீடி சுற்றுதல், நெசவு என்று ஒரு நீண்ட பட்டியல் உள்ளது. இவற்றில் கல்வியின் தேவை மிக மிக சொற்பமே. கல்வி சம்பந்தமே இல்லாத இந்த துறையில் முன்னேறிய பலர்தான் இன்று நாட்டில் எண்ணற்ற படித்த மக்களுக்கு வேலை கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்த வகையில்தான் ஜெயலலிதா மக்களின் பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்கு உதவும் வகையில் ஆடு மாடு வழங்கும் திட்டத்தை அறிமுகம் செய்கிறார். இதில் குறை கூற ஒன்றுமில்லை. வெறுமெனே புறம்போக்கு மேட்டு நிலங்களில் மேய்த்து விட்டு வந்தாலே சுமார் மூன்று அல்லது ஐந்து லிட்டர் பால் கறக்கும் கறவை மாடு சமூகத்தில் அடித்தட்டில் உள்ள எண்ணற்ற பயனாளிகளுக்கு ஒரு வரபிரசாதம் ஆகும். மாடு வளர்ப்பதால் நாட்டில் வெண்மை புரட்சி மேலும் விரிவு படும். இதில் மக்களின் படிப்பிற்கு எந்த இடையூருமில்லை. சொல்லப்போனால் குஜராத் மாநிலத்தை விட பால் உற்பத்தியில் தமிழகம் முன்னேற ஒரு வழி செய்யப்பட்டிருக்கிறது. 

இதையெல்லாம் கருத்தில் கொள்ளாமல் ஏதோ வெறும் வாயை மென்றிருக்கிறார் மு.க.ஸ். இவர்கள் காலத்தில் மக்களின் பொருளாதாரத்தில் சிறிதும் பங்கு பெறாத, இவர்கள் வீட்டு பொருளாதாரம் மட்டுமே மேம்படும் வண்ணம் வண்ணத்தொலைக்காட்சி கொடுத்தார்களே அதை விட இது பல்லாயிரம் மடங்கு மேம்பட்ட சிறந்த திட்டம். ஆடு மாடு மேய்ப்பது ஒரு சிறந்த தொழில். பலருக்கு ஜீவாதார தொழில். புனித தொழில். இதை கொச்சைப்படுத்துவது கண்டிக்கத்தக்கது. படித்து விட்டு, பட்டங்கள் பெற்று மேல் பதவிகளுக்கு சென்று கையூட்டு பெற்று வாழும் வாழ்வை விட இவ்வாறு படிக்காமல் இருந்தும் ஒரு புனித தொழில், களங்கமற்ற தொழில் அடுத்தவருக்கு உதவும் தொழில் செய்வது உன்னதமானது. அதைத்தான் செயல் படுத்தி மக்களிடையே தன்மானத்தை, சுயமரியாதையை நிலை நாட்ட முயன்றிருக்கிறார் ஜெயலலிதா. அவர் உண்மையில் ஒரு தலைவர்தான்.

சுயமரியாதையற்ற ஒரு கூட்டம் இங்கே அரசியல் செய்து பிழைக்கிறது. அவ்வாறில்லாமல் சுயமரியாதையுடன் ஒரு ஆடு மாட்டு கூட்டத்தை வைத்து பிழையுங்கள் என்று தான் மக்களுக்கு சொல்லாமல் சொல்லியிருக்கிறார் ஜெயலலிதா. அவருக்கு எமது நன்றி.   

  

Sunday, July 3, 2011

"கல்வி (கல்லா) கட்டணம்"

இன்றைய தேதியில மிக சிறப்பான வியாபாரம்னா அது கல்விதான். பத்துக்கு பத்து ரூம் கிடைச்சாகூட போதும் அங்கே ஒரு கான்வென்ட், பள்ளிக்கூடம்னு தொடங்கிட வேண்டியதுதான். பொது சேவைங்கற பேர்ல ஒரு பெரிய கொள்ளை வியாபாரத்தை தொடங்கிடலாம். அப்படி நடக்கிற காலத்துல போய் கல்வி கட்டணம் அதிகம், அதை தடுக்கணும்னு அப்பாவிங்க காட்டுக்கூச்சல் போட்டா யாரு கேட்கபோரா. இதுக்கு விசாரிக்க ஒரு நீதிபதி தலைமையில குழு அது இதுன்னு போட்டு புரட்சி பண்ணிக்கிட்டிருக்காங்க நம்ம தமிழனுங்க. இந்த அவலத்தைபோய் எங்க சொல்லுறது. தோண்டியும் போத்தலு, தாம்பும் அறுதலுன்ற மாதிரி நம்ம ஊரு விவகாரம் நடந்துகிட்டிருக்குது. தனியார் பள்ளி உரிமையாளர்கள், அரசாங்கம் மற்றும் போதுமக்கள்னு இதுல யாருமே யோக்யமா நடந்துக்கல்ல!

முதல்ல அரசாங்கத்தை பார்ப்போம். இன்றைய அரசு பள்ளிக்கூடங்கள் பல இடிந்து, சிதிலமாகி, பன்றிகள், ஆடுமாடுகள், ரவுடிகள், பொறுக்கிகளின் கூடாரமாக கிடக்கின்றன. இதை கவனிக்க அரசுக்கு நேரமில்லை. சாராய வியாபாரம் செய்யும் அரசு பள்ளிக்கூடங்களை பராமரிக்க நேரமில்லாமல் தவிக்கிறது. ஒரே ஒரு ஆசிரியரைக்கொண்டு என்னேற்றல் பள்ளிகளில் ஒன்று முதல் ஐந்தாம் வகுப்பு வரை நடத்தப்படுகின்றன என்றால் அந்த பள்ளிகளில் படிக்கும் குழந்தைகளின் எதிர்காலம் எப்படி அமையும் என்று பாருங்கள். கட்டிடம், கழிப்பிடம், குடிநீர், பெஞ்சுகள், கரும்பலகைகள் என்று எண்ணற்ற குறை பாடுகள் இன்றைய பள்ளிகளில் கிடக்கின்றன. அதுவும் போக அங்குள்ள குழந்தைகளை கொண்டு ஆசிரியர்கள் கூட்டுவது, தண்ணீர் கொண்டுவருவது, கரும்பலகைகளுக்கு கரிபூசுவது என்று பல வேலைகளை செய்விக்கிறார்கள். இந்த லட்சணத்துக்கு தொடக்கப்பள்ளி ஆசிரியரின் மாத சம்பளம் சுமார் இருபத்தைந்தாயிரத்தை தொடுகிறது. அவ்வளவும் விழலுக்கு இறைத்த நீர். மருந்துக்கு குறைச்சலில்லை பிள்ளைதான்  பிழைத்தபாடில்லை.  

அடுத்து பெற்றோர்கள். இவர்களுக்கு தங்கள் குழந்தைகளின் எதிர் காலத்தின் மீது அக்கறை இருப்பதால் தான் மேற்கூறிய அரசுப்பள்ளிகளில் தங்கள் குழந்தைகளை சேர்க்காமல், நல்ல தரமான தனியார் பள்ளிகளை தேடி செல்கிறார்கள். தரம் என்றாலே அங்கு விலை கூடத்தான் இருக்கும் என்பது இவர்கள் அறியாததல்ல. கட்டிட பீசு, டியுஷன் பீசு, அந்த பீசு இந்த பீசு என்று பீசு பீசாகி என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் விழித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். தரமும் வேண்டும் ஆனால் காசும் செலவாக கூடாது என்ற உயரிய நோக்கத்துடன் இவர்கள் இப்போது தனியார் பள்ளிக்கட்டணத்தை குறைக்க கூப்பாடு போடுகிறார்கள். தங்கள் ஊரில் தங்கள் வீட்டிற்கருகில் உள்ள அரசு பள்ளிகளை உதாசீனப்படுத்தியதன் விளைவை இவர்கள் இப்போது சந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது. தங்கள் ஊர் பள்ளிக்கூடம் சிதிலமடைந்து இருக்கிறது என்பது இவர்களில் எத்தனைப்பேருக்கு தெரியும். ஓட்டு கேட்டு வரும் அரசியல் கட்சிகளிடம் இவர்கள் அங்குள்ள பள்ளியை சீரமைக்க வேண்டி கேட்டதுண்டா? அங்கு தளவாட சாமான்களை வாங்கித்தரும்படி அரசுக்கு வேண்டுகோள் விடுத்ததுண்டா? சம்பளம் மட்டுமே வாங்கிக்கொண்டு தங்கள் பிள்ளைகளிடம் வேலை வாங்கிக்கொண்டு, பாடம் சரிவர நடத்தாமல், பள்ளிக்கு சரியாக வராத ஆசிரியர்களை பற்றி அரசுக்கு புகார் கொடுத்ததுண்டா? அவ்வப்பொழுது அங்கு நடத்தப்படும் பாடங்களின் தரங்கள் பற்றி கல்வி அதிகாரியுடனோ அல்லது பெற்றோர் ஆசிரியர் கழகங்களுடனோ இவர்கள் ஆலோசனை நடத்தியதுண்டா? இப்படி பலவகைகளில் தங்களுக்கு சொந்தமான, உரிமையுள்ள பள்ளியின் மீது அக்கறை செலுத்தாத இவர்கள் தனியார் பள்ளிகளை விரும்பித்தானே நாடி சென்றார்கள். இப்போது அங்கே கட்டணம் அதிகம் அது இது என்று கொடி பிடித்தல் எப்படி நியாயம் ஆகும்? அரசை கேட்டுக்கொண்டா இவர்கள் தனியார் பள்ளிகளில் சேர்ந்தார்கள். கட்டணத்தை மட்டும் குறைக்க அரசிடம் ஏன் நாட வேண்டும்? கட்டணம் அதிகம் என்றால் பேசாமல் அரசு பள்ளிக்கு மாற்றலாகி வரவேண்டியதுதானே? இன்றைய பெற்றோர் பலர் சுயநலவாதிகளாகிவிட்டார்கள். ஊர் எக்கேடு கேட்டாலும் பரவாயில்லை தான் அவதிபடகூடாது. தனக்கு ஒரு கஷ்டம் என்றால் அரசு கைகொடுக்க வேண்டும். இது என்ன நீதி?

கடைசியாக தனியார் பள்ளி உரிமையாளர்களைப்பற்றியது. இவர்கள் ஏதோ கல்வி சேவை செய்து நம் தேசத்தையும், குழந்தைகளையும் அறிவிலும், ஆற்றலிலும் சிறந்து விளங்க செய்ய வேண்டும் என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு பள்ளிக்கூடங்களை திறக்கவில்லை. அதை ஒரு வியாபாரமாக அதுவும் கொள்ளைக்கூடாரமாக நடத்தவே பிறந்தவர்கள்தான் இந்த கூட்டத்தினர். அந்த காலத்தில் அண்ணாமலை செட்டியார், அழகப்பா செட்டியார், பச்சையப்பா முதலியார் என்று எண்ணற்ற பெரியோர்கள் கல்வியை சேவையாக கொண்டு தங்கள் சொத்து சுகங்கள் என்று அனைத்தையும் எழுதி வைத்துவிட்டு போனார்கள். அவர்கள் நடத்தியது சேவை. அவர்களோடு இந்தக்காலத்து கல்வி முதலாளிகளை சேர்க்கக்கூடாது. இவர்கள் கொள்ளையடிக்கவே பிறந்தவர்கள். கல்வி சேவை என்பது ஒரு முகமூடி அவ்வளவுதான். கல்வி அனைவருக்கும் அளிக்கும் விதத்தில் அரசு செயல்பட வேண்டும் என்றாலும், தானாக முன்வந்து சேவை மனப்பான்மையுடன் கல்விச்சாலைகளை நடத்தும் தனியாரையும் அரசு உற்சாக படுத்த வேண்டும் என்ற உயரிய நோக்கத்தில்தான் தனியார் பள்ளிகளுக்கு அரசு அனுமதி தருகிறது. ஆனால் அந்த காலத்து கல்வி வள்ளல்களைப்போல் அல்லாமல் இப்போது கல்விச்சாலைகளை நடத்துவோரிடம் சிறிதும் நேர்மையும் நற்பண்புகளும் இல்லை. கொள்ளை அடிப்பவன், கொலை செய்தவன், சாராயம் காயச்சுபவன், விபச்சாரம் நடத்தியவன், வரி ஏய்ப்பவன், அத்தகைய குற்றங்களுக்காக சிறை சென்றவன் என்ற ஒரு நீண்ட பட்டியலுக்கு சொந்தக்காரர்கள்தான் இன்று கல்விச்சாலைகளுக்கு சொந்தக்காரர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். இவர்களிடம் சேவையை எதிர்பார்ப்பது நம்முடைய மடமையைதான் காட்டுகிறது. இவர்கள் நேர்மையாக நடந்தால்தான் அதிசயம். கல்வி வியாபாரம்தான் இவர்களின் இலக்கு. இதில் போய் கட்டணம் அதிகம் அது இது என்று முரண்டு பிடித்தால் அது சரியாகுமா? 

இதற்கு சரியான தீர்வு படித்த வேலையில்லா இளைஞர்களை இந்த தொழிலில் ஈடுபடுத்துவதுதான். தங்கள் ஊர் அரசு பள்ளிகளில் தொகுப்பூதியத்தில் இவர்களை நியமித்து குழந்தைகளுக்கு பாடம் நடத்த அரசு ஊக்கப்படுத்தவேண்டும். பள்ளிகளின் நிலைமையை சீர் செய்து மேம்படுத்த வேண்டும். ஊர் பெரியவர்களைக்கொண்ட ஒரு குழு அமைத்து பள்ளிகளை அவ்வப்பொழுது ஆய்வு செய்விக்க வேண்டும். அதே சமயம் தனியார் பள்ளிகளின் மீதுக் கடுமையான கட்டுப்பாடுகளை கொண்டுவரவேண்டும். காற்றோட்டமான அறைகள், விளையாட்டு மைதானங்கள், உபகரணங்கள், ஆய்வுக்கூடங்கள் போன்றவை மிகுந்த அக்கறையுடன் கவனிக்கப்பட வேண்டும். இதில் எந்த ஒரு சலுகைகளும் இருக்க கூடாது. தாங்கள் தப்பித்துக்கொள்ள 'மைனாரிட்டி' என்ற அந்தஸ்தை பயன்படுத்துவதையும் அரசு கட்டுப்படுத்த வேண்டும். அத்தகைய கட்டுப்பாடுகளை காற்றில் பறக்க விடும் பள்ளிகளை மூடிவிட வேண்டும். எதிர்கால தமிழகம் மிகவும் சிறப்பாகவும், வருங்கால சந்ததிகள் பொதுநல நோக்கோடு செயல்படவும் வேண்டுமானால் அரசு கல்வியின் மீது மிகுந்த கவனம் செலுத்த வேண்டும்.   

Wednesday, June 22, 2011

இராமனுக்கு தலைக்குனிவு

முத்தமிழ் வித்தவர், தமிழின துடைப்பாளி சமீபத்தில் முத்தொன்றை உதித்திருக்கிறார். இராமன் ஆட்சியை இழந்த பின்புதான் தாடகையை வாதம் செய்தான் என்று அருளியிருக்கிறார். இதன் மூலம் இவர் தம் இயக்கத்தின் கொள்கையை நாடு ரோட்டில் தோலுரித்து காட்டியதுமில்லாமல் தமக்கு இராமாயணமும் தெரியாது என்பதை பறை சாற்றியிருக்கிறார். 

இராமாயணத்தில், விசுவாமித்திர மகாமுனிவர் இராமனையும் இலக்குவனையும் தமது வேள்வியை காக்க வேண்டி மாமன்னர் தயரதனிடமிருந்து கேட்டு அழைத்து செல்கிறார். செல்லும் வழியில் தாடகை என்ற அரக்கர் இனத்து பெண்மணி விசுவாமித்திரரின் வேள்வியை சிதைக்கும் எண்ணத்தோடு வருகிறாள். அவளை குருவின் அணையை ஏற்று வாதம் செய்கிறார் சக்கரவர்த்தி திருமகனார். இது இராமன் இளவரசனாக இருந்த பொழுது நடந்தது. இராமனுக்கு திருமணம் நடைபெறும் முன்பு, தயரதன் இராமனுக்கு முடி சூட்ட முடிவு செய்ய இருந்த பல வருடங்களுக்கு முன்பு நடந்தது. இங்கே இராமன் முடியிழந்தான் என்ற பேச்சே எழவில்லை.  

அடுத்து தமிழை பிழைப்பாக கொண்டிருப்பவரின் கொள்கை இராமன் ஆரியன் என்பது. இராவணனும் அவனது சுற்றத்தினரும் திராவிடர்கள் என்பது. இதை விளக்கவே இராவண லீலாவை நடத்திய கூட்டத்தினர்தான் இவர்கள். இப்படியிருக்க இவர் தன்னை இராமனாக உருவகம் செய்து கொண்டிருப்பது பெரிய விந்தைதான். அதுவும் எதிரில் இருக்கும் பார்ப்பன பெண்மணியை தாடகையாக உவமை கூறியிருப்பது, தம் மகள் சிறையில் இருக்கும் வருத்தத்தை மறைக்க கூறியிருக்கும் நயவஞ்சக சொற்கள்தான். தனக்கென்றால் இராமாயணத்தையும் அதுவும் அரைகுறையாக புரிந்துகொண்டு விளக்கம் கூறுவார். பிறருக்கேன்றால் அவர்களை கேலி கிண்டல் செய்து இரண்டு பக்க கட்டுரை வரைவார். 

பாவம் அவர் என்ன செய்வார். "மக்கள் நலம் மக்கள் நலம் என்று சொல்லுவார் தம் மக்கள் நலம் ஒன்றே தான் மனதில் கொள்ளுவார்" என்று புரட்சி தலைவர் ஒரு திரைப்படத்தில் பாடியதற்கேற்பதானே வாழ்ந்து வருகிறார். அப்படித்தான் புலம்புவார். வரும் காலங்களில் அவர் இன்னும் என்னென்ன சந்திக்க வேண்டி இருக்கின்றதோ. அந்திம கால திருதராட்டிரன் போன்ற நிலைதான் அவருக்கு. கொள்ளை அடித்து சொத்து சேர்த்த காலங்களில் ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சியை விட கொடுமையான இகழ்ச்சியையும் துயரத்தையும் சந்திக்க நேர்ந்து விட்டது. 

Saturday, May 7, 2011

பசுமைத் தமாசு

 04/05/2011 அன்று ஐ.பி.எல். கிரிக்கெட் ஆட்டம் ஆட சென்னை வந்திருந்த தோனி ஒரு ஓட்டலில் தங்கியிருந்தார். அவர் தங்கியிருந்த ஓட்டல் எதிரில் பசுமைத்தாயகம் என்ற அமைப்பு கண்டன போராட்டம் ஒன்றை நடத்தினார்கள். காரணம் என்ன? தோனி இந்தியாவுக்காக சிறப்பாக ஆடவில்லையா? மேட்ச் பிக்சிங் ஏதாவது செய்து நாட்டுக்கு தலைக்குனிவு ஏற்படுத்தினார? இல்லை வேறு ஏதாவது சட்ட விரோத தேச விரோத செயல்களில் ஈடுபட்டார? எதுவுமே இல்லை? பின் எதற்காக இந்த போராட்டம்? பசுமைத்தயகத்தினர் சொன்ன காரணத்தை கேட்டால் சிரிப்புத்தான் வரும். "தோனி மது பான விளம்பரத்தில் நடித்தார். அதைக்கண்டித்துத்தான் இந்த போராட்டம்" என்றார்கள் கொஞ்சம் கூட கூச்சமோ வெட்கமோ இல்லாமல். 

சரி. யார் இந்த பசுமைத்தாயகத்தினர். சமூக நீதிப்போராளி, மரம்வெட்டியார் கட்சியை சார்ந்த அமைப்புத்தான் இது. இதன் தலைவியாக மரம்வேட்டியாரின் மருமகள்தான் திகழ்கிறார். இது போன்ற போராட்டங்களை நடத்தி அவ்வப்போது தாங்களும் பொது சேவை செய்வதாக அறிவித்துக்கொள்வார்கள். அவ்வளவுதான். தமிழகத்தில் பசுமை சுருங்கி வெயிலின் தாக்கம் அதிகரித்து வருவதை பார்த்தாலே புரியும் இவர்களின் செயல் பாடு எந்த நிலையில் உள்ளது என்று. 

அவர்கள் மது பானத்திற்கெதிராகத்தானே போராடுகிறார்கள் அதை ஏன் குறை கூற வேண்டும். அதை நாம் குறை கூறவில்லை. இவர்களுக்கு என்ன தகுதி உள்ளது என்றுதான் கேட்கிறோம். தோனி மது பான விளம்பரத்தில் நடித்தது ஒன்றும் பெரிய குற்றமல்லவே. இந்திய நாட்டின் சட்டதிட்டங்களுக்குட்பட்டுத்தானே அவர் நடிக்கிறார். அனால் இந்த இயக்கத்தின் தலைவியின் மாமனார் கட்சி என்ன செய்கிறது. தமிழகத்தில் மது பானத்தை பேரல் பேரலாக வியாபாரம் செய்யும் கட்சியுடன் தானே கூட்டு வைத்துக்கொண்டிருக்கிறார். அத்தகைய ஆட்சியை புகழோ புகழ் என்று புகழ்ந்து தேர்தலில் ஓட்டு கேட்டாரே! அவரை கண்டித்து ஆரபாட்டம் நடத்த வேண்டியதுதானே? செய்திருந்தால் தெரிந்திருக்கும் இவர்களுடைய கதி. பாவம் தோனி என்னவென்றே புரியாமல் சேப்பாக்கத்தில் விளையாடிவிட்டு சென்றார். 

இப்படி இவர்கள் செய்வதும் இவர்களுக்கும் புரியாது, அடுத்தவனுக்கும் விளங்காது. போராட வேண்டிய இடத்திலும் போராட மாட்டார்கள். கூடாத இடத்தில் பயங்கரமாக குரல் கொடுப்பார்கள். இவர்கள் எல்லாம்தான் தமிழின போராளிகள். சமுதாய சிங்கங்கள். தமிழனை கேவலப்படுத்த இவர்களுக்கு இணை இவர்கள்தான்.